جمعه ، 3 تیر 1390 ، 18:59 اکبر نعمتی

پدیده مقارنه ماه با خوشه پروین دربامداد 7 تیرماه 1390 رخ خواهد داد. مقارنه این دو جرم آسمانی 30 دقیقه پیش از طلوع خورشید رخ می دهد و زاویه جدایی این دو جرم 5 درجه خواهد بود.

مقارنه به قرار گرفتن دو جسم سماوی نسبت به زمین به گونه ای که به نظر می رسد در آسمان کنار هم باشند، گفته می شود.

مقارنه ماه و خوشه پروین در 7 تیرماه و وضعیت هلال ماه در 8 و 9 تیرماه 1390

ماه گرفتگی یا خسوف کلی وقتی روی میدهد که کره ماه وارد سایه کامل کره زمین می شود. اگرچه این ناحیه تیره ترین قسمت سایه کره زمین است اما با این حال به علت اینکه مقداری از اشعه های نور خورشید در لبه کره زمین و به وسیله جو ان تفرق پیدا می کند مقداری نور به کره ماه می رسد . جو کره زمین بیشتر امواج نورانی با طول موج نزدیک به نور آبی را پراکنده می کند. در نتیجه نوری که به کره ماه میرسد دارای مقادیر بیشتری از اشعه های نورانی با طول موج نزدیک به نور قرمز نسبت به نور عادی خورشید است و به همین دلیل است که در طی خسوف رنگ ماه تقریبا مسی یا قرمز کدر به نظر می آید.


اگر در لحظه ماه گرفتگی به ماه سفر کنید مشاهده می‌کنید که بر روی ماه خورشید گرفتگی صورت گرفته است یعنی زمین نور خورشید را مسدود کرده است.

ضرورت معاد

چند وقت هست که می خوام این موضوع رو مطرح کنم. ولی فرصت نشده.

استاد صفایی تو بحث ضرورت معاد  اینطور استدلال می کنه که:
1-  ما بی نهایت استعداد داریم و استعدادهایی داریم که تو این دنیا نیاز نداریم (که با همون غرائز هم میشه در این دنیا زندگی کرد)
2- همونطور که استعداد ها ی اضافی (دست و پا و ...)جنین در رحم مادر نشان دهنده وجود عالمی بیرون از رحم است این استعداد های اضافی انسان در این دنیا نیز نشان دهنده عالمی بعد از این دنیا است. (ضرورت معاد)

3- از طرفی هر نیازی در این دنیا نشان دهنده وجود رفع کننده آن است و به قول استاد با همین بینش هست که با شیوع هر بیماری به دنبال داروی اون میگردند.
4- میل به جاودانگی انسان یک نیاز در انسان  است لذا باید پاسخگویی داشته باشد لذا وجود عالمی پس از مرگ ضروری میشه.

و بعد از اینکه استمرار انسان پس از این دنیا اثبات میشه. بحث ضرورت وحی مطرح می شه.
اول از دوستان می خوام اگر در نحوه بیان استدلالات اشکالی وجود داره مطرح کنند تا در موضوع مطلب بعدی سوالات خودم رو مطرح کنم.

6-اصل در قضا و قدر

اصل اول

قضا و قدر از عقايد قطعى اسلامى است كه در كتاب و سنت وارد شده و دلايل عقلى نيز آن را تاييد مى‏كند.

آيات در باره قضا و قدر بسيار است كه ذيلا به برخى از آنها اشاره مى‏كنيم.

قرآن درباره قدر مى‏فرمايد: ‹‹انا كل شي‏ء خلقناه بقدر›› (قمر/49): ما هرچيزى را به اندازه آفريده‏ايم. همچنين مى‏فرمايد: ‹‹و ان من شي‏ء الا عندنا خزائنه وما ننزله الا بقدر معلوم›› (حجر/20): چيزى نيست مگر اينكه گنجينه‏هاى آن نزد ما است، و ما جز به مقدار معلوم آن را فرو نمى‏فرستيم.

درباره قضا نيز مى‏فرمايد:‹‹و اذا قضى امرا فانما يقول له كن فيكون›› (بقره/117): هرگاه اراده قطعى خداوند به چيزى تعلق بگيرد، به او مى‏گويد باش، پس آن چيز موجود مى‏شود.

نيز مى‏فرمايد: ‹‹هو الذي خلقكم من طين ثم قضى اجلا›› (انعام/2): اوست كه شما را از خاك آفريد، آنگاه اجلى را مقرر داشت.

با توجه به اين آيات و نيز روايات متعددى كه در اين زمينه وجود دارد،هيچ مسلمانى نمى‏تواند قضا و قدر را انكار كند. هرچند معرفت تفصيلى به جزئيات مسئله لازم نيست، واصولا براى كسانى كه آمادگى ذهنى براى فهم اين گونه مسائل دقيق ندارند ورود در آن شايسته نمى‏باشد، چون چه بسا ممكن است در عقيده خود دچار اشتباه يا ترديد شوند و به گمراهى افتند. از اين جهت امير مؤمنان على عليه السلام خطاب به اين گروه مى‏فرمايد:«طريق مظلم فلا تسلكوه، و بحر عميق فلا تلجوه، وسر الله فلا تتكلفوه‏» ⁽¹⁾ : راهى است تاريك آن را نپيماييد، دريايى است ژرف در آن وارد نشويد، و راز الهى است‏خود را در كشف آن به تكلف نياندازيد.

البته هشدار امام مربوط به كسانى است كه توان فهم اين گونه معارف دقيق را ندارند، وچه بسا بحث درباره آن مايه گمراهى آنان مى‏شود. شاهد بر اين مطلب آن است كه آن حضرت خود در موارد ديگر به تبيين قضا و قدر پرداخته است. ⁽²⁾ لذا ما نيز در حدود معرفت‏خود با استفاده از قرآن و روايات و با كمك عقل به شرح آن مى‏پردازيم:

راسل و خطا در نقل و نقد فلسفه دكارت‏

راسل اين‏گونه فلسفه دكارت را نقل مى‏كند(132) كه دكارت مى‏گويد: «من مى‏انديشم، پس هستم.»
سپس جمله دكارت را اين طور توضيح مى‏دهد: «آن منى كه وجودش اثبات شد، از اين امر استنباط شد كه مى‏انديشم.»
سپس راسل با عبارات زير به نقد فلسفه دكارت مى‏پردازد: در اينجا استعمال ضمير اول شخص مفرد، جايز نيست.
دكارت مى‏بايست صورت نهايى مقدمه خود را بدين شكل بيان كند كه انديشه‏هايى هستند.
ضمير اول شخص از لحاظ دستور زبان، آسانتر در جمله قرار مى‏گيرد؛ امّا دلالت بر معلومى ندارد.
وقتى دكارت مى‏گويد: من چيزى هستم كه مى‏انديشد، ديگر دارد همان دستگاه مقولات را كه از فلسفه مَدْرسى به ارث برده است، به طور غير انتقادى به كار مى‏بندد.
دكارت در هيچ جا اثبات نمى‏كند كه انديشه به انديشنده‏اى هم نياز دارد...».

آشنایی با اندیشمندان معاصر ایران ( علامه جعفری - 2 )